Statement – National Union of Journalists of the Philippines

The National Union of Journalists of the Philippines deplores the glaring impunity with which the state’s security forces increasingly violate people’s basic rights.
 
We will mince no words here. What happened at the US embassy on Wednesday, when a weaponized police van was used against protesters, was a clear case of violence by the state against its own people.
Members of media were not spared.
 
Wences Balinguit of Southern Tagalog Exposure was arrested by the Manila Police District despite having identified himself as a journalist. And Jaja Necosia of Kilab Multimedia was shooting video of a policeman assaulting one of the passengers in a jeepney that was already leaving the area when he was punched by the officer. Pictures of this incident indicate the officer was the same PO3 Franklin Kho who ran over protesters with the police van.
 
Video footage of the dispersal’s aftermath also showed heavily armed SWAT personnel heckling reporters and trying to block cameramen covering the arrest of an injured protester.
 
Earlier in the day, in Antipolo City, reporter Olan Bola of radio station dzBB found himself arrested and slapped with obstruction of justice charges when he tried to interview a security guard and an officer identified as PO2 Puruganan while covering a hit-and-run incident. Bola’s blood pressure shot up while he was being held at the Antipolo station and had to be taken to the Klinika Antipolo, where he was treated under police guard.
 
We have received other reports of state agents attempting to prevent journalists from doing their work and even threatening them if they persist.
 
All this, of course, is happening within the bigger picture of the wanton violation of that most basic right – to life – in a “war” in which human rights and due process are seen as nuisances and those supposed to serve and protect and enforce the laws are assured of immunity for any “collateral damage” they may cause. Where perception, no matter if based on misinformation or outright prevarication, is held as more important than the truth, and the truth-tellers treated as the enemy for belying the preferred narrative.
 
To be sure, impunity has been with us for a long, long time, fueled by official apathy toward violations of people’s rights and the aversion of government after government to dissent. 
 
It is clear from where this impunity springs. We have always said that what leaders say or do not say, what they do or do not do, resound among those who believe in them and will often be taken as gospel truth or even marching orders.
 
Thus, the silence of past presidents to the wanton violation of rights helped fuel the impunity with which these rights were regularly violated by agents of the state and their cohorts.  But never, and again we mince no words, have we ever had a leader, President Rodrigo Duterte, who has so openly dismissed human rights and repeatedly exhorted law enforcers that they are above the law, who has regularly and publicly wished death and mayhem on those he perceives as the enemy.
 
While we may demand – and we DO demand – an immediate investigation and swift action on these assaults on the freedoms of the press and free expression, even if our demands are met, so long as the signals emanating from the center of power continue to see the rights and liberties of the people as obstacles rather than ideals to be protected and expanded, we hold little hope that such gross disregard for basic rights will end soon.

Reference:
Dabet Panelo
NUJP Secretary General
NUJP Hotline 09175155991
Advertisements

Rebolusyonaryong Pagbabago

14517437_10157500461875425_5858758787611460064_n1

(Photo taken from personal FB page of President Duterte)

By: Rey Tamayo, Jr.

Sa pagpasok ng ika-100 araw ng panunungkulan ni Pangulong Rodrigo Roa Duterte, tila naging mabilis at radikal ang mga pangyayari lalo na’t ang usapin ay tungkol sa malawakang kampanya kontra sa ilegal na droga.

Matatandaang panahon pa lang ng kampanya ay ideneklara na ni Pangulong Duterte (sa buong bansa) ang giyera kontra sa mga drug pusher, drug user, drug protector at sa mga drug lord. Batay sa mga datos na galing sa Philippine National Police (July 1-October 4), mayroong–

 1,377- na mga suspek ang napapatay.

 732,698- na mga users/pushers ang sumuko sa pamahalaan.

 22,503- na mga suspek ang naaresto.

 1,634,111- na mga binisitang bahay sa mga pinaghihinalaang user at pusher o mas lalong kilala sa Oplan Tokhang ng PNP sa ilalim ng liderato ni PNP Chief Ronald “Bato” dela Rosa.

At tinatayang nasa 1,800,000 na mga Filipino ang mga drug user batay na rin sa 2015 Dangerous Drug Board Survey.

Isang rebolusyonaryong pagbabago ang gustong maisakatuparan ng administrasyong Duterte bago matapos ang kaniyang termino upang maisalba ang susunod na henerasyon sa kamay ng masamang impluwensiya ng ilegal na droga.

Nagsisimula pa lang ang rebolusyon ngunit ramdam na ng publiko ang positibo at progresibong pagbabago na matagal ng hinahanap ng nakararaming Filipino na hindi nagawa ng mga nagdaang administrasyon.

Unti-unti na ring nararamdaman ng mga halimaw na nasa likod ng monopolyo ng droga ang bigwas ng kamay na bakal ng administrasyon. Marami na ang umaray sa matapang na kampanya ni Pangulong Duterte; kaliwa’t kanan ang napapatay na mga pinaghihinalaang drug pusher at drug user, may mga boluntaryong sumuko, may mga nagbunyag ng kanilang nalalaman hinggil sa kung sino ang nasa likod ng operasyon ng droga sa bansa, isinapubliko ang mahabang listahan ng mga protektor ng droga at tinanggal ang ilang opisyal ng pamahalaan na sangkot sa droga.

Ang resulta- nabulabog ng husto ang mga drug lord at mga sindikato ng droga. Sa takot na mabunyag sa publiko ang kani-kanilang mga boss, malaki ang posibilidad na ang mga sindikato na rin mismo ang pumapatay sa kanilang sariling mga tauhan upang mapagtakpan ang kanilang operasyon.

Kung gusto talaga nating mga Filipino na malinis ang bulok na sistema ng pamahalaan, kailangan natin ng isang lider na may tapang at malasakit upang humarap sa mala dambuhalang hamon ng korapsyon, krimen, at kahirapan.

Bagama’t may mga kritiko ang Pangulong Duterte sa diumano’y summary execution o extra judicial killing sa bansa na pinuna ng bansang Estados Unidos, European Union at maging ng United Nation ngunit depensa ni Pangulong Duterte malinaw umano ang kaniyang direktiba sa mga pulis at sundalo na patayin ang mga “kriminal” kung malalagay sa alanganin ang kanilang sitwasyon.

Mayor parte, mga kriminal ang napapatay sa operasyon ng mga otoridad.

Sa isang prespektibo at paralelismong pananaw, mas katanggap tangap na mapatay ng mga alagad ng batas ang mga kriminal sa lipunan kaysa sa mapatay ng mga kriminal ang mga inosenteng sibilyan na ang hangad lamang ay mabuhay ng marangal. At ang human rights ay para lamang sa mga tao at hindi sa mga hayop.

Nakikipagpunyagi tayo sa isang yugto ng realismong traspormasyon ng ating lipunan at ang nangyayari sa ating bansa sa kasalukuyan ay may nagaganap na malawakang rebolusyon kontra droga.

Ang realidad, sa isang giyera o rebolusyon hindi maiiwasan na may magbuwis ng buhay— may mamamatay at mamamatay sa giyera.

Ngunit kung ito ang isa sa mga alternatibong paraan upang mailigtas ang mas nakararaming inosenteng Filipino sa kamay ng mga buwitreng drug lord, sumasaludo ako sa rebolusyon na sinimulan ni Pangulong Duterte.

Kudos, Pangulong Rodrigo Duterte!

Tumatanggap ng puna at mungkahi ang awtor upang higit pang mapahusay ang anyo at nilalaman nito. Maaaring mag email sa reytamayo_2005@yahoo.com